We werden langzamerhand moe van al die live action remakes. Vaak wilde de studio (disney) iets nieuws toevoegen waardoor het verhaal meer woke en met de tijd was. Het belangrijkste werd eigenlijk 9 van de 10 keer vergeten, het gevoel wat het originele verhaal overbracht. Het stukje magie waardoor sommige animatie films nog altijd tijdloos zijn al is het verhaal misschien wat oubolliger. Toen kwam daar afgelopen zomer de live action remake van How to Train Your Dragon, toch een van mijn favoriete films uit de Dreamworks stal en een franchise welke op heel veel goeie kritieken kon rekenen van kijkers en critici.
Het verhaal is hetzelfde, Hiccup is een zenuwacghtige tiener die eigenlijk niet thuishoort in het dorpje Berk. Berk waar Vikingen al jaren strijden tegen vreselijke draken die hun schapen stelen en hun huizen afbranden. Maar ja als zoon van het stamhoofd heeft hij weinig keus. Wanneer hij een onwaarschijnlijke vriendschap sluit met een draak leeft hij helemaal op. Maar weet hij zijn nieuwe inzichten over te brengen op de rest van de stam die altijd maar één doel nastreefde en dat is het vernietigen van alle draken.
Hoofdrolspeler Mason Thames (Black Phone) overtuigd als Hicccup zonder hierbij teveel de geanimeerde versie na te doen. Mason is Hiccup op zijn manier, maar blijft wel die onzekere en niet bepaald stoere viking. Zoals gezegd keert Gerard Butler terug als Stoick en niet alleen als stem, maar ook als verschijning weet hij te overtuigen. Daarbij weet hij ook als vader te overtuigen met zijn trots en teleurstelling. Het leuke is de overige kinderen ook goed gecast zijn en als groep een goede chemie hebben met namen als Snotlout, Fishlegs, Ruffnut en Tuffnut zorgen zij ook voor de nodige humor welke ook in deze live action versie werkt. de meest normale van het stel Astrid wordt gespeeld door Nico Parker die de afgelopen jaren ook al in aansprekende titels mocht spelen als The Last of Us, Reminiscence, en Bridget Jones: About a Boy. Zij weet het stoere en gevoelige van Astrid goed over te brengen en ook haar chemie met Hiccup voelt echt aan. Het andere menselijke karakter welke in de tekenfilm een rol van betekenis had was dat van Gobber, de best vriend van Stoick en soort van oppas voor Hiccus. Nick Frost (Shaun of the Dead, Paul, Fighting with My Family) vervult deze humorvolle en zorgende rol op zijn eigen typerende wijze.
Meest belangrijke is natuurlijk bij deze film hoe de draken overkomen en hoe de band tussen Hiccup en Toothless vertaald is naar Live Action want daar staat of valt deze verfilming mee. Of het mede te danken is aan het feit dat de originele regisseur en schrijver weer aan het roer staat van deze film weet ik niet, maar buiten dat Toothless er inderdaad levensecht uitziet en je het gevoel hebt hem te kunnen aanraken, de band tussen hem en Hiccup echt aanvoelt. Sommige zouden over het feit kunnen vallen dat de film bijna een exacte kopie is van de animatiefilm dus waarom deze kijken als je het origineel al gezien hebt. Nou simpelweg om het gegeven dat als je iets vertaald naar Live action, dit de manier is om het te doen (sorry Disney eat your hart out Dreamworks doet het in 1x goed) De karakters voelen echt aan net als de draken, de vormgeving is fantastisch en het gevoel van draken onder mensen komt nog dichterbij op deze manier. Hierdoor zullen sommige draken ietwat heftig overkomen voor de jongste kijkers. Maar wat geeft dat als iedereen weer kan genieten en dromen van een draak als Toothless die weer aanvoelt als een echte speelse huiskat met een eigen wil.
De extra’s geven een mooi beeld over het productieproces, of dat nu gaat om locaties of de casting van de verschillende rollen. Fantastisch om het moment te zien waarop ze hoofdrolspeler Mason meldde dat ze hem voor de hoofdrol wilden. Door ook dezelfde regisseur als de animatiefilms deze film(s) (het vervolg is inmiddels ook al aangekondigd) zie je dat dit een echt passieproject is geworden, iets wat in de interviews met hem en de rest van de cast en crew ook echt duidelijk wordt. De aandacht die is besteed aan de details is buitengewoon te noemen en deze aandacht heeft zich ook vertaald naar een mooi eindproduct. Wat ik ook bijzonder vond om te zien en wat aangeeft hoe getalenteerd de cast eigenlijk is, is dat je ook meerdere scene’s ziet hoe ze gefilmd zijn dus zonder de echte draken maar met poppenspelers om interactie mee te hebben. Dit vergt toch behoorlijk wat inlevingsvermogen iets wat ik in het verleden wel vaker mis heb zien gaan in films. In de bioscoop werd ik positief verrast en de vraag is natuurlijk of dat gevoel ook overkomt wanneer de film op een klein scherm? Tuurlijk is er weinig verandert aan het verhaal en de invulling en de film is wat langer geworden, maar dit alles doet weinig af aan de aantrekkingskracht van de film. en heb je een mooi groot scherm en een beetje leuke geluidsinstallatie dan haal je deze fantastische ervaring gewoon in huis.
