Het is een bijzonder goed jaar geweest voor horror, en dan met name met veel originele titels. Dan ben je altijd benieuwd of een bestaande franchise zijn plekje ook weer terug kan veroveren. Eerlijk is eerlijk the Final Destination reeks bestond helaas niet alleen uit goeie films, maar het gegeven blijft tot de verbeelding spreken.
Stefani Wordt geplaagd door terugkerende nachtmerries over een ramp welke jaren voordat zij geboren was plaats had gevonden. Noodgedwongen keert zij huiswaarts op zoek naar antwoorden bij haar familie. Stukje bij beetje komt ze achter de waarheid dat haar droom over haar grootmoeder ging die de ramp had overleefd, tezamen met een handvol anderen. Maar zoals we wel vaker hebben gezien houd de dood er niet van om misleid te worden.
Het is alweer even geleden dat er een Final Destination film uitkwam, 14 jaar om precies te zijn. In een sterk horrorjaar kan het dan 2 kanten opgaan. het gevalletje mosterd na de maaltijd of een nice trip down memory lane. In dit geval gaan wij voor optie 2. Final Destination heeft een beproefd recept welke natuurlijk bij elke film eigenlijk hetzelfde is. Een grote ramp met overlevenden dankzij een visioen van 1 persoon en de dood die komt uiteindelijk toch zijn slachtoffers halen. maar wat als iemand het overleefd en er nageslacht komt? Bloodlines pakt het verhaal zo op en de makers zijn weer heerlijk creatief te werk te gaan met uitgebreide kill scenario’s van de dood. Er wordt ook weer leuk gespeeld met de volgorde en wat nu uiteindelijk de manier van sterven wordt voor de slachtoffers. Een mooie toevoeging zoals dat ook al was in delen 1,2 en 5 is Tony Todd, dit keer in zijn allerlaatste rol daar hij ernstig ziek was tijdens de opnames. Ondanks dat dat hem fysiek aan te zien was wist hij met zijn verschijning toch ook weer de boel op scherp te zetten en met een paar mooie woorden te komen om de groep te motiveren niet alleen in angst te leven maar ook van het leven te genieten. Het enige minpunt voor mij was dat het meeste bloed toch echt duidelijk digitaal was toegevoegd en met horror houd ik meer van het praktisch toevoegen hiervan, maar dat is een persoonlijke smaak. Verder is dit gewoon een geslaagd deel in de Final Destination franchise en is het niet heel verwonderlijk dat er alweer aan deel 7 gewerkt gaat worden.
Op het schijfje zitten ook nog extra’s echter voegen deze weinig bijzonders toe behalve de goede sfeer op de set, het belang van het hoog houden van de franchise en het mooiste is eigenlijk de lofzang voor wijlen Tony Todd welke ook een dedicated to op de eindcredit kreeg. Er is ook aandacht voor de kills en het stuntwerk, maar zoals gezegd naar mijn smaak iets teveel digitaal (hoewel de vuilniswagen wel heel leuk gedaan is) naar mijn smaak.
