Hamnet was dit jaar een van de grote Oscar kanshebbers met 8 nominaties en actrice Jessie Buckley mocht daadwerkelijk het beeldje in ontvangst nemen als beste actrice in een hoofdrol. De film was mij al meerdere malen aangeraden, maar ik was er helaas niet aan toegekomen. Wat ik wel meekreeg was dit een tranentrekker eerste klas zou zijn. Niet bepaald iets waar ik zelf van ben, maar af en toe zijn er van die films welke ook mij echt weten te raken.
William is een jonge man welke gebiologeerd raakt door de mysterieuze Agnes. De bloeiende liefde wordt vanuit zijn familie met argus ogen bekeken, maar de 2 zijn vastbesloten. Wanneer Agnes zwanger raakt is een huwelijk onvermijdelijk. Waar Wiliaml een creatieveling is welke af en toe de reuring van de stad nodig heeft voor zijn schrijfkunst is Agnes vooral in verbinding met de natuur. Wanneer zij voor de 2de keer bevalt blijkt het dit keer van een tweeling te zijn. Een gezonde jongen, genaamd Hamnet en een meisje, genaamd Judith welke het eerste niet gered lijkt te hebben, maar toch blijkt te leven. Helaas is zij in tegenstelling tot haar broer en zus Susanna van slechtere gezondheid. Agens worstelt ondertussen met de toekomst visie die zij waarbij zij slechts 2 kinderen ipv 3 zou hebben. Hierdoor leeft zij in constante angst dat Judith haar toch zal ontvallen. Wanneer het noodlot toeslaat is het maar de vraag of Agnes en William hieruit weten te komen.
De titel geeft natuurlijk al direct de link met Hamlet bloot, het iconische stuk geschreven door William Shakespeare. Hamnet is destijds geschreven door Maggie O’Farrell als het inspiratie verhaal voor Hamlet. Belangrijk in een film als deze is de verbinding en de chemie tussen de hoofdpersonen. Nu is er al veel geschreven over Jessie Buckley en dat is geen woord te weinig geweest want ondanks dat de gehele cast zeker niet misstaat stijgt deze film tot grote hoogte dankzij haar vertolking van Agnes. Een vrijgevochten vrouw met eigen wil en vechtlust. Maar nog het meest aangrijpende is het moment van verlies, een verlies wat aankomt bij de kijker. En ja ook ik die vaak te horen heb gekregen dood van binnen te zijn werd geraakt. Maar ik moet zeggen niet alleen door haar, want ook de kinderen weten te overtuigen en met name de jonge Hamnet, vertolkt door Jacobi Jupe, zal menigeen in het diepst van de hart weten te raken. Tussen al dit zou je bijna vergeten dat Paul Mescal ook gewoon heel verdienstelijk vorm geeft aan een jonge worstelende Shakespeare. Zijn William weet een mooie transformatie te maken van volgzame zoon naar creatieveling die zichzelf ook in de weg kan zitten, naar rouwende vader. De chemie tussen Jessie Buckley en Paul Mescal is sterk en zorgt er ook voor dat je als kijker meeleeft met het gezin en alles wat er gebeurt. Wat de film echt een hart geeft en tegelijk dat van de kijker zal breken is de vertolking van Jessie Buckley als Agnes. Als sterke vrijgevochten en eigenzinnige vrouw en moeder weet zij elke scene bijzonder te maken. Of het nu is wanneer William haar probeert te versieren, dat zij bevalt van haar kinderen, het gruwelijke moment wanneer zij haar kind verliest tot het einde waarin haar woede jegens William langzaam verandert als de essentie van zijn stuk voelbaar wordt. Hoeveel bewondering kan en mag je als kijker hebben voor zo’n vertolking? Nou, heel veel want hoewel er een aantal scene’s zeker binnen zullen komen bij menig kijker valt deze film zeker niet onder de noemer melodrama. Wat dat betreft weet regisseur Chloë Zhao de juiste snaar te raken. Zij laat het verhaal nooit ontsporen, maar heeft er ook voor weten te zorgen dat de kinderen heel natuurlijk overkwamen. Voor de kijker zorgt dit er wel voor dat het drama een stuk harder binnen komt. Ik ben dan normaal gesproken niet heel erg van drama films Hamnet is toch echt een aanrader.
Extra’s
De Blu-Ray heeft genoeg extra’s rond de making of welke een mooi en bijzonder beeld geeft over hoe de productie tot stand is gekomen. Of het nu gaat om de casting, de sets, de omgang met de regisseur en elkaar. Regisseur Chloë heeft niets aan het toeval over gelaten en ondanks of juist dankzij deze controle heeft zij wel een mooie en gemoedelijke sfeer op de set weten te creeeren. Daarbij is er zoveel oog voor details of het nu gaat om de aankleding van de cast of de inrichting van de huizen dat de kijker zich echt mag wanen in middeleeuws Engeland.
