Films over de strijd in het midden oosten of Afghanistan zijn er al genoeg geweest de afgelopen jaren. Amerika heeft natuurlijk lange tijd de dienst uitgemaakt in het land in hun poging de Taliban te verslaan. Toen zij zich in 2021 terugtrokken in de veronderstelling dat dit kon omdat de Taliban gedecimeerd zou zijn bleek niets minder waar. Deze Franse film verteld het verhaal van de evacuatie van de Franse Ambassade vlak nadat de Amerikanen zich uit het land hadden teruggetrokken.
Kabul, 15 augustus 2021. Terwijl het Amerikaanse leger Afghanistan verlaat, grijpen de Taliban de macht in de hoofdstad Kabul. Honderden Afghanen zoeken hun toevlucht tot de Franse ambassade, de laatste veilige plek in de stad. Commandant Mohamed Bida staat voor een bijna onmogelijke missie: binnen dertien dagen en dertien nachten 500 mensen evacueren, zonder militaire steun. Met hulp van Eva, een jonge Frans-Afghaanse hulpverleenster, waagt hij zich aan gevaarlijke onderhandelingen met de Taliban. Wat volgt is een zenuwslopende race tegen de klok om honderden onschuldige burgers in veiligheid te brengen.
Menig Amerikaanse film draaide om de strijd in Afghanistan tegen de Taliban of het zien te overleven van een of meerdere soldaten. In deze film draait het meer om de menselijkheid te proberen te behouden in een onmenselijke situatie. Bida, een charismatische rol van Roschdy Zem, is het centrale figuur welke het hoofd probeert koel te houden. Dat dit steeds lastiger word is een understatement. Als centrale figuur communiceert hij met de veiligheidsdienst, de vluchtelingen, de pers, de ambassadeur en met de Taliban. En ondertussen probeert hij alles niet al te zwaar te maken zonder lacherig te doen over de situatie. Het is dan ook niet gek dat hij veel voor elkaar krijgt bij meerdere mensen. De film kent eigenlijk weinig geweld en bloed, iets wat je eigenlijk juist meer zou verwachten. De makers hebben meer de focus op de dreiging en de spanning welke met name opgevoerd wordt als Bida met de groep in aanraking komt met de Taliban. Met name met deze momenten weten de makers de spanning zeer goed op te voeren waarbij je als kijkers verwacht dat het elke keer volledig mis kan gaan. Voor de teerdere zieltjes is valt het allemaal redelijk mee qua bloederig geweld en dat maakt de film een stuk toegankelijker voor een groter publiek. Tegelijk mist de film een rauwer randje, alle hoofdfiguren zijn praktisch heilig en het zwaarste wat de hoofdpersoon lijkt mee te dragen is een lastige relatie met zijn dochter. verder blijven de meeste karakters redelijk onderbelicht en zonder echt achtergrond verhaal. Gelukkig is regisseur Martin Bourboulon wel bedreven in het sturen van het verhaal waar de film het vooral van moet hebben. Naast dat de echte soldaten pas aan het einde in beeld komen zit daar ook het venijn wanneer je als kijker nog wat live beelden te zien krijgt van er echt gebeurd is. Hierdoor dringt het besef door dat hoewel sommige dingen wat geromantiseerd overkomen deze film wel degelijk op waargebeurde feiten gebaseerd is.
