Afgelopen jaar kwam daar het langverwacht 28 Years Later uit waarbij Danny Boyle na het origineel weer de regie op zich nam. De film werd wisselend ontvangen door zowel pers als publiek. Met de acteerprestaties was eigenlijk niets mis. Hoe het verhaal zich ontwikkelde kon niet iedereen zich in vinden. Voor mij was het niet anders, maar een van de mooiste stukken was rondom het karakter Dr Kelson gespeeld door Ralph Fiennes en zijn Memento Mori. Grootste manco voor mij was het constant teasen van het karakter Jimmy welke pas aan het einde getoond werd met Jack O’Connell als vertolker.
Spike beland bij de groep van Sir Jimmy Crystal. Deze groep trekt door het land en weet zich uitstekend te verdedigen tegen de agressieve zombies. Zij hebben echter niet heel goed voor met levende hoewel de term liefdadigheid anders zou vermoeden. Spike wil niets anders dan vertrekken uit deze moordlustige groep. Ondertussen ontstaat er een bijzondere band tussen Dr Kelson en een van de Alpha zombies genaamd Samson. Kelson lijkt iets bijzonders op het spoor. Maar wanneer zijn bone tempel ontdekt wordt door de Jimmy’s lijkt een confrontatie met gevolgen onvermijdelijk.
Met Nia DaCosta aan het roer dit keer konden we wezenlijk een andere film verwachten als zijn voorganger. Net als bij de andere 28 films speelt de menselijke factor een belangrijke rol. Hoe gaat iemand om met de situatie waarin Groot Brittanië al jaren verkeert. Dat niet alle mensen het beste met elkaar voor hebben tijdens een zombie apocalypse is natuurlijk ook in een serie als de Walking Dead ruimschoots belicht. Zo kleurrijk en ziek als Jimmy zullen we echter zelden tegenkomen. Jack O’Connell voegt weer een indrukwekkende schurkenrol op zijn palmares nadat hij afgelopen jaar al schitterde als vampier in Sinners. Zijn Jimmy is natuurlijk ook tragisch zoals zijn origin verhaal al in het vorige deel liet zien. Jack O’Connell zet een geestelijke zieke en manipulatieve Jimmy neer van wie constante dreiging uitgaat. De tegenstelling met Ralph Fiennes zijn Dr Kelson kon bijna niet groter. Net als in het vorige deel is hij een rust punt en zorgt hij voor het filosofische aspect van de film. De band die hij opbouwt met Alfa Zombie Samson is bijzonder te noemen en zorgt ervoor dat de kijker net als Kelson anders naar de doorgaans agressieve zombies kijken. Een machtig moment is ook wanneer Jimmy en Kelson voor het eerst elkaar ontmoeten welke qua acteerwerk als ee n hoogtepunt gezien kan worden waarbij rust en onderhuidse spanning continue een rol spelen. Hoe te gek is daarna de finale waarbij Ralph Fiennes helemaal los mag gaan en het geheel fantastisch wordt uitgespeeld. Nia DaCosta laat de 2 verhaallijnen prachtig bij elkaar komen, maar vergeet ook niet dat er af en toe ook echt met het botte bijltje gehakt moet worden. Qua chaos is het minder en voor wie de schokkerige achtervolgingen altijd vervelend vond zijn deze ook minder aanwezig. Qua wreedheid zijn het echter de mensen die zorgen voor de momenten waarbij menig maag van zou omdraaien. The Bone Temple lost hiermee de beloftes in van zijn voorganger maar laat nog genoeg open voor het derde deel welke is aangekondigd. Tel daarbij op dat menig fan van het eerste uur op het einde op zijn wenken wordt bediend en men niet zal kunnen wachten tot het sluitstuk ergens volgend jaar uitkomt.
