Horrorfilms en haaien zijn sinds Jaws een combinatie die tot de verbeelding spreekt. Maar na Jaws zijn er maar weinig films geweest welke enigszins in de buurt kwamen van de spanning. Laat staan een iconische indruk hebben achter gelaten. In Dangerous Animals van Sean Byrne zijn het niet alleen de haaien welke gevaarlijk zijn. Ik was vooral benieuwd of Jai Courtnay, van wie ik vaak geen hoge pet op heb, het weer als schurk beter doet dan wanneer hij de ‘held’ moet spelen.
Tucker runt een ogenschijnlijk onschuldige kooiduikexcursie voor toeristen, maar onder het oppervlak broeit een diepgewortelde obsessie. Voor hem zijn haaien geen monsters — ze zijn zuiver, instinctief en eerlijk. Anders dan mensen. In de eindeloze stilte van de oceaan voert hij zijn eigen, gruwelijke ritueel uit. Wanneer Zephyr, een rebelse surfer met een bewogen verleden, zijn pad kruist weet hij zeker dat zij zijn volgende slachtoffer moet worden. Op zijn verlaten schip, ver weg van de kust en elke vorm van hulp, sluit hij haar op. Maar Zephyr brengt Tucker uit balans. Ze vecht. Niet alleen met haar lichaam, maar met iets wat hij niet kan controleren: hoop.
Zoals gezegd spelen haaien een belangrijke rol in Dangerous Animals en ik verraad niets als ik vertel dat er mensen door haaien opgegeten worden. Maar haaien zijn op wat spanningsopbouw na niet hetgeen waar de kijker of potentieel slachtoffer nou heel bang van hoeft te worden. Die eer gaat naar Jai Courtnay als Tucker, een rol waarin hij zich zichtbaar met veel plezier in heeft uitgeleefd. Tucker is zeg maar de Australische variant van een gestoord redneck zoals deze in veel Amerikaanse horrorfilms voorkomen. Overlevend net buiten het zicht van de moderne samenleving, maar dichtbij genoeg om genoeg slachtoffers binnen handbereik te hebben. Zijn fascinatie voor de ultieme jager van de zee is bijzonder en angstaanjagend te noemen. De bewondering die heeft, tegenover de bijna afschuw van andere mensen, verwoord hij regelmatig op zijn eigen soort van filosofische wijze. Wanneer Zephyr, een sterke ‘final girl’ rol van Hassie Harrison, in beeld komt heeft hij naar het lijkt voor het eerst geen gewillig slachtoffer. De fascinatie voor de vastberadenheid van Zephyr zorgt voor een zeer vermakelijk kat en muis spel. Hierbij weet Hassie ook echt te overtuigen, en hoe verrassend is de meest gruwelijke scene niet die van een moord partij maar juist van een ontsnappingspoging van onze leading lady. De film duurt gelukkig niet lang, en regisseur Byrne, van oa de culthit The Loved Ones, weet het tempo erin te houden. En net wanneer je als kijker het gevoel krijgt dat de film in herhaling dreigt te vallen komt er toch weer een twist welke de spanning verhoogd. Hierbij weten Jai en Hassie het beste in elke naar boven te brengen met een mooie finale. Voor de mensen die een echte haaienhorrorfilm verwachten deze komen bedrogen uit. Echter dat houd in dit geval niet in dat je een slechte film voorgeschoteld krijgt, in tegendeel Dangerous Animals is gewoon een zeer vermakelijke horror/thriller geworden waarbij de makers er voor hebben gezorgd dat de haai naast final Girl Hassie misschien wel het meeste respect afdwingt op een respectvolle wijze in plaats van als hersenloze killer.
