Een nieuwe Sam Raimi is iets om naar uit te kijken en zeker als hij weer de horrorkant op gaat. Het was natuurlijk alweer even geleden geweest dat hij de horrorkant op was gegaan. Naast een aflevering van Ash vs Evil Dead 2015 was Drag me to Hell uit 2009 toch zijn laatste horrortitel. En dat terwijl hij toch zijn grote doorbraak te danken had binnen het genre. Na Doctor Strange in the Multiverse of Madness werkt hij wederom met Rachel McAdams die de hoofdrol vertolkt in deze survival horrorfilm.
Linda Liddle leeft voor der werk. Zij is echter niet de meest sociaal geliefde collega op de werkvloer. Mede ingegeven door geen gevoel voor mode of voor persoonlijke grenzen. Haar werk doet ze echter uitstekend en een promotie was haar in het vooruitzicht gesteld door de oude directeur. Wanneer zijn verwende en arrogante zoon het overneemt moet deze weinig van haar hebben, maar krijgt ze de kans om zich tijdens een zakenreis te bewijzen. Wanneer het vliegtuig echter neerstort en zij en haar baas de enige overlevende zijn op een afgelegen eiland veranderen de rollen tussen de 2. Hoe goed kunnen zij beide eigenlijk omgaan met deze nieuwe rolverdeling?
Qua stijl is Send Help herkenbaar als een Sam Raimi film. Door de montage en bepaalde manier van filmen herken je direct de hand van Raimi in deze film. Het sterke is echter dat Sam de film niet laat draaien om zijn kunsten maar om de 2 hoofdrolspelers waarbij vooral Rachel McAdams zich heerlijk heeft kunnen uitleven als Linda Liddle. Een zonderling figuur welke interesse heeft in hiken en hoe verrassend het programma Survivor. Een peoples person is ze niet hoewel ze haar best doet is ze niet bepaald ieders favoriete collega. Haar transformatie op het afgelegen eiland is mooi om te zien. Van gewillige voetveeg naar vastberaden leider. Maar de wisseling van macht doet ook wat met een mens. Hoewel dit niet altijd even sterk naar voren komt in de film valt het zeker op. Het mooie is dat in tegenstelling tot haar schofterige baas zij wel degelijk zit met het feit dat zij misbruik maakt van haar machtspositie. Dylan O’Brien speelt met zichtbaar plezier de arrogante Bradley Preston en het is als kijker leuk om hem te zien kruipen wanneer hij zijn macht kwijt is. Dat de kijker verrast wordt met een paar leuke plottwists welke opbouwen naar de onvermijdelijke confrontatie tussen de 2. Regisseur Raimi kon het niet laten om toch met wat spookachtige schrikeffecten op de proppen te komen zoals we die uit voorgaande films kennen. Daarbij heeft een wild zwijn er wel eens beter uitgezien in een live action film. Het mag de pret echter niet drukken. Send Help is gewoon heel vermakelijk en laat zien dat macht een heel gevaarlijk iets is waar heel weinig mensen mee om kunnen gaan hoe sympathiek ze in eerste instantie ook zijn.
