Het klinkt toch vaak als armoede alweer een remake, en toch trok The Running Man me. Is het de hoofdrolspeler Glen Powell die de afgelopen jaren al flink aan de weg timmert met een paar aardige hits op zijn naam. Is het regisseur Edgar Wright dicombinatie van die 3 e onder andere met Baby Driver liet zien goed over weg te kunnen met een story driven actiefilm waarbij het kon swingen van begin tot einde. Of was het gewoon omdat The Running Man wel een klassieker is maar niet persé een hele goede film of eentje die de tand des tijds goed is doorgekomen. Ik denk een combinatie van die 3 echter het blijft een remake he.
In een dystopische toekomst is het verschil tussen arm en rijk alleen maar groter geworden. De enige manier voor het arbeidersvolk om een beetje goed te verdienen is of gevaarlijk werk of mee te doen aan spelshows waarbij de deelnemers het zwaar te verduren krijgen of nog erger het er niet levend vanaf brengen. Ben Richards is zo’n arbeider, maar hij staat overal op de zwarte lijst waardoor hij niet meer aan fatsoenlijk werk komt. Zijn vrouw verdiend ook te weinig om het gezin inclusief zieke dochter te onderhouden. Wanneer Ben vastbesloten is om zich op te geven voor een van de onschuldigere spelprogramma’s zien de makers in hem juist een ideale kandidaat voor hun Running Man programma. In de hoop een veilige en goede toekomst voor zijn vrouw en dochter te bewerkstelligen moet Ben nu 30 dagen zien te overleven terwijl hunters jacht op hem maken en het publiek klaar staat om hem te verraden voor een beloning.
Om te beginnen is het tempo in deze film bijna moordend te noemen en daarbij doen de makers de titel eer aan, want het geheel blijft continu in beweging. Mede dankzij een Glen Powell in vorm is dat ook vol te houden. Een film als deze valt of staat met deels met een leading man die overtuigd in de actiescenes, maar ook nog iets meer ten tafel brengt en dat is charisma. Glen Powell maakt van Ben Richards een man die vooral goed wil doen voor de mensen om zich heen, maar het korte lontje brengt hem ook regelmatig in de problemen. Het is mooi te zien dat overtuigend de switch maakt van een overlever naar een strijder naarmate de film vordert en dat zonder in een soort onoverwinnelijke actieheld te veranderen. Het belangrijkste is namelijk niet vergeten Ben Richards moest vooral menselijk blijven. Het jammere in deze film is wel dat de slechterikken te weinig goeie screentijd krijgen waardoor hun rollen niet echt goed uit de verf komen. Josh Brolin als hoge baas Dan Killian is een rol die hem op het lijf geschreven lijkt. Hij manipuleert als een lieve lust om zijn zin te krijgen. Maar helaas blijft zijn karakter nogal leeg en eendimensionaal. Het hoge tempo zorgt er ook voor dat sommige twists of ontmoetingen praktisch uit de lucht komen vallen waardoor echte impact ontbreekt. Wat dan wel weer werkt is dat de vele bijrollen uitstekend worden ingevuld door acteurs welke duidelijk zin hadden in het maken van deze film. Echter is er praktisch geen tijd om de vele bijrollen goed uit te diepen. Het is eigenlijk alleen Michael Cera zijn Elton welke een blijvende indruk achterlaat en een verhaal heeft die bijdraagt. Zoals gezegd zit het hoge tempo de film ook af en toe in de weg en met name aan het einde is het een wirwar een twists en verraad. Er zitten ook onder delen in de film die gewoon gebeuren maar waar je achteraf over denkt waarom? En hoe logisch is dat? Uiteindelijk mag dat de pret niet drukken. Ook het feit dat er toch wel meerdere kritiek puntjes in de film verwerkt zitten over de huidige maatschappij. The Running Man is dan misschien niet Edgar Wright zijn beste werk, maar hij brengt The Running Man wel zeer vermakelijk naar de 21ste eeuw. Glen Powell bewijst zeer verdienstelijk ook in een actiefilm een sterke leading man te zijn.
