Marvel heeft de afgelopen jaren wat tikjes te verduren gehad. Niet alleen werden na End Game de films minder bezocht (op een paar uitzonderingen na) ook de films werden steeds slechter beoordeelt. De wereld werd Marvel moe en eerlijk is eerlijk de films werden teveel formule werk en leken meer dan eens haastig in elkaar gekunsteld of hadden te lijden onder vertragingen. Zo ook Thunderbolts welke door stakingen een aardige vertraging opliep. De vergelijking werd al snel getrokken dat Marvel nu hun eigen Suicide Squad film wilde maken (Een titel welke bij het 2de deel eindelijk wat potentieel liet zien binnen DC)
Yelena zit op een dood spoor in haar leven, ze ziet nergens meer de nut van in en gaat van missie naar missie voor de dubieuze De Fontaine. Ze besluit dat het tijd wordt voor verandering en wil net als haar overleden zus Natasha (Black Widow) meer op de voorgrond treden. Op haar laatste missie moet ze een spion betrappen en uitschakelen in een verlaten laboratorium. Echter blijkt er dubbel spel gespeeld te zijn en zijn naast Yelena anderen erop uit er op uit gestuurd om om elkaar uit te schakelen. Yelena weet met een aantal te ontsnappen inclusief de mysterieuze Bob, welke in het lab was. De Fontaine is echter niet uitgespeeld en komt met een nieuw soort superheld aanzetten. Yelena moet samen met onder andere haar vader (Red Guardian), Bucky (Winter Soldier)en andere tegen wil en dank deze dreiging zien uit te schakelen, want ja wat hebben ze anders te doen?
Thunderbolts doet iets wat veel andere Marvel films nog niet gedaan hadden na Endgame, met een goed doordacht wat serieuzer verhaal komen welke een nieuw pad betreed. Hierbij is Yelena, fantastisch vertolkt door Florence Pugh, een zeer sterk middelpunt. De duistere gedachtes die door iemands hoofd kunnen dwalen vormen een belangrijk thema binnen deze anti-helden film. Florence Pugh weet net als in Black Widow een zeer sterke en eigengereide Yel;ena neer te zetten. Soms serieus, soms duister en soms grappig en scherp maar in alles overtuigend waarbij ze met name met Lewis Pullman (Bob) een heel goede chemie deelt. Maar ook de rest van de cast trekt zich duidelijk op aan haar waardoor het niet geheel een one woman show wordt. Sebastian Stan doet zijn soort van gepensioneerde Winter Soldier act tegen wil en dank en het staat hem beter dan de Bucky Barnes welke politiek moet bedrijven. Wyatt Russell mag zich revancheren (Na Falcon and the Winter soldier) als John Walker en weet een soort vervelende good guy know it all (maar toch niet) neer te zetten. De leukste comic relief komt hierin van de terugkeer van David Harbour als Aleksei oftewel Red Guardian. Hij weet zich hier beter in te vinden als zijn mislukte Hellboy avontuur en zorgt voor een paar hilarische momenten. Waar in het DC universum Viola Davis als Amanda Wallace ten koste van alles het recht wil laten zegevieren lijkt deze rol binnen Marvel voor Julia Louis-Dreyfus weg gelegd te zijn als Valentina Allegra de Fontaine. Na wat kleine rolletjes in voorgaande series en bonus scenes lijkt haar rol binnen Marvel nu groter te worden. Het enige jammere is dat Hannah John-Kamen als Ghost te weinig verhaal krijgt en het moet doen met wat actie scenes en een paar (leuke) one-liners. Het verhaal zelf is zoals gezegd wat donkerder en snijdt onderwerpen als depressie aan en niet op een goedkope manier. Daarnaast weet de finale te overtuigen door niet in een CGI knalfestijn te veranderen, maar een einde volledig in lijn met het verhaal plus een verrassende ontknoping. Voor iedereen die Marvel moe aan het worden was is dit een hele verademing en is het hopen dat Marvel deze lijn nu kan vasthouden met de volgende zomer release van The Fantastic Four. Thunderbolts is een aanrader geworden waarbij voorkennis leuk is, maar voor de verandering geen verplichte kost voor filmliefhebbers om het verhaal te kunnen volgen.
