Gevangenis films zijn niet bepaald nieuw of origineel, ook niet de Britse gevangenis films. Regisseur Cal McMau, die hiermee zijn debuutfilm aflevert moet dus met iets sterks komen om de film niet in de 13 in een dozijn stapel te laten verdwijnen. Met opkomend acteertalenten David Jonsson (o.a. The Long Walk en Alien Romulus) en Tom Blyth ( The Hunger Games: the Ballad of Songbirds & Snakes) weet hij zich in ieder geval verzekerd van genoeg talent om het verhaal tot leven te laten komen.
Taylor zit al flink wat jaren in de gevangenis en probeert zich vooral rustig te houden en niet teveel op te vallen. Wanneer hij bericht krijgt dat hij in aanmerking komt voor vervroegde vrijlating moet hij heel erg aan het idee wennen. Een nieuwe celgenoot genaamd Dee, gooit zijn hele gevangenisleven overhoop. Waar Taylor de rust en luwte op zoekt, is Dee luidruchtig en vastbesloten het mannetje te worden die de touwtjes in handen in de gevangenis. Wanneer Taylor ook ineens contact weet maken met zijn zoon heeft hij nog maar een doel voor ogen heelhuids de gevangenis te verlaten. Met alle machtsspelletjes rondom zijn persoon lijkt heelhuids de gevangenis komen een onmogelijke opgave te worden.
David Jonsson laat de afgelopen paar jaar met een aantal indrukwekkende rollen zien dat hij films zou moeten kunnen dragen en in Wasteman slaagt hier ook in met verve. Natuurlijk krijgt hij fantastisch tegenspel van de zeer sterk acterende Tom Blyth, maar Wasteman is zonder twijfel David zijn film geworden. De tics van een drugsverslaafde, de vertwijfeling wanneer vrijheid lonkt, het geluk en de onzekerheid als hij contact weet te leggen met zijn zoon en de angst als alles in de soep dreigt te lopen. Als kijker voel je mee met elke emotie van Taylor en dat is aan David te danken. Zoals gemeld speelt Tom Blyth ook een heerlijke rol als Alfa mannetje Dee welke bij Taylor in de cel geplaatst wordt. Charmant, intens en met een kort lontje weet je als kijker al snel dat het niet goed kan gaan met zijn ambitie om de baas in de gevangenis te worden. Het sterke aan Wasteman is dat regisseur de touwtjes strak in handen houd en het verhaal nergens laat ontsporen met slappe zijwegen. Dit is het verhaal van Taylor en het leven in de gevangenis. Het enige wat hij hierin qua montage had meegenomen zijn schokkende beelden van het huidige gangstercultuur in Engeland wat indirect een beeld geeft van hoe het karakter van Tom zo geworden is. Met 90 minuten is Wasteman geen minuut te lang, maar je hebt als kijker ook niet het gevoel iets gemist te hebben. Het einde daarbij is sterk in elkaar gezet en laat de opgebouwde spanning tot een heftige climax komen welke menigeen toch zal verrassen. Cal MacMau levert hiermee een zeer sterke debuutfilm af en Tom Blyth en David Jonsson laten zien dat zij acteurs zijn om in de gaten te blijven houden.
