Eerder dit jaar scoorde regisseur Alex Garland met het rauwe en realistische Warfare. Een oorlogsfilm welke niet zozeer verhaal gedreven was maar meer om de situatie en de intensiteit daarvan draaide. Ook ik was destijds onder de indruk van deze film en kon ook niet wachten om hem thuis op een iets minder groot scherm, maar met Dolby Atmos geluid terug te zien.
In 2006 moet een Navy Seals team een huis innemen om zo een strategisch punt te bezetten waardoor zij overzicht kunnen houden voor de overig oprukkende troepen. Al snel krijgen ze het vermoeden dat hun locatie toch niet zo geheim is. Na de eerste aanslag op de woning volgt een strijd op leven en dood waarbij de Navy Seals, inclusief gewonden vast zitten en moeten zien te overleven in deze benarde situatie.
Warfare is in meerdere opzichten een bijzonder project. De film heeft namelijk niet een lopend verhaal waarbij karakter ontwikkeling en een rode draad aanwezig zijn. Nee, deze film is gebaseerd op de herinneringen van de soldaten die dit overleefd hebben. Het is daardoor meer een kijkbeleving geworden over hoe zo’n strijd gaat en beleefd wordt door de Navy Seals. Verwacht hierbij dus geen tranende ogen bij het zien van foto’s van het thuisfront, nee dit is een rauwe vertelling welke ook laat zien dat hoe goed zij ook getraind zijn dat schokkende gebeurtenissen direct invloed hebben op hun mentale en fysieke toestand. Het contrast met de openingsscene waarin het gehele team vlak voor ze op missie gaan naar het vrolijke Call on Me van Eric Prydz kijken en luisteren kan bijna niet groter zijn met wat je later in de film krijgt voorgeschoteld. De opbouw is zoals je van een missie mag verwachten rustig en berekenend. Maar al snel wordt voor zowel de soldaten als de kijker duidelijk dat de rust snel voorbij zal zijn. Vanaf het moment dat de belegering en de aanvallen starten schiet de film in een stroomversnelling. De manier waarop alles in beeld is gebracht doet je als kijker wanen alsof je er midden in zit. Dit maakt de kijkervaring wel heftig. Alles komt close in beeld van de ontploffingen tot aan de verwondingen en slachtoffers. De film duurt slechts 95 minuten waarvan meer dan een uur in strijd. Wil en verwacht je een lopend oorlogsverhaal met wat helden verering dan zit je verkeerd met Warfare. Deze film is gemaakt vanuit het oogpunt van iemand die er tussen in stond waardoor het rauw en persoonlijk is zonder dat de film 1 echt hoofdpersoon heeft. Alex Garland wilde vooral de ervaring van de soldaten zo goed mogelijk in beeld brengen en dat is na mijn mening goed gelukt en dat zonder oorlog of strijd te romantiseren of de focus op heldendaden te richten. Een intense kijkervaring die ik iedereen aan zou raden als ze het gevoel hebben dit aan te kunnen want Warfare zal zeker nog wel even blijven nadreunen. Hierbij helpt het natuurlijk wel als je thuis ook een beetje leuke geluidsinstallatie hebt. Maar elke zichzelf respecterende filmliefhebber heeft dat toch? Ook een tweede keer op een kleiner scherm maakte de film indruk op mij en viel mij nog meer de sterke acteerprestaties van de cast op. Stuk voor stuk acteurs welke wel al een doorbraak hebben beleefd maar waarvan ik zeker meer hoop te zien in de toekomst zoals Will Poulter, Cosmo Jarvis, Joseph Quinn en D’Pharaoh Woon-A-Tai.