Documentaires zijn niet de meeste populaire vorm van films, maar af en toe zitten er wel een paar tussen die mijn aandacht trekken. Zo ook Folktales waarbij de makers een jaar volgen op een bijzondere school in het hoge noorden van Noorwegen.
De nieuwe documentaire Folktales van Oscar®-genomineerde filmmakers Heidi Ewing en Rachel Grady neemt de kijker mee naar het uiterste noorden van Noorwegen. Op de Pasvik Folk High School, 200 mijl boven de poolcirkel, kiest een groep tieners voor een onconventioneel tussenjaar: geen klassikale lessen of schermen, maar hondensleeën, overleven in de Arctische wildernis en leren vertrouwen op elkaar – en op een loyale roedel Alaskan husky’s. Ewing en Grady volgen de jongeren op de drempel van volwassenheid. Onzekerheid en weerstand, verandert langzaam in persoonlijke groei, zelfvertrouwen en een diepere verbondenheid met de natuur en elkaar. In de mythen van het oude Noorden weven de Nornir het lot van de mens. De filmmakers laten in Folktales zien hoe de jongeren van nu hun eigen draden spinnen, terwijl ze zichzelf hervinden te midden van het adembenemende landschap en de barre omstandigheden van het hoge noorden. Het resultaat is een hartverwarmend portret van een generatie die zoekt naar betekenis en richting, ver weg van de hectiek van de moderne wereld. Folktales laat zien hoe doorzettingsvermogen, zelfredzaamheid en vriendelijkheid jonge levens kunnen transformeren – en bewijst dat de lessen van de natuur misschien wel de meest waardevolle zijn. Een film die zowel ontroert als inspireert.
De docu begint met een korte introductie van een aantal studenten die beginnen aan het jaar op de Pasvik Folk High School. Zoals de leraren op school ook zeggen het zijn vaak jongeren die zoekende zijn over wat zij verder moeten met hun leven. Vast in de dagelijkse sleur en/of sociale druk of juist beschadigd door een dramatische gebeurtenis of verlies van iemand dichtbij. Jongeren niet alleen vanuit Noorwegen maar vanuit meerdere landen die ervoor hebben gekozen een jaar te volgen op deze school om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur en zichzelf terug te vinden. Het is mooi om te zien hoe de jongeren ontdooien in het bijzijn van elkaar en vooral bij de honden. Het is mooi om deze verandering te zien bij de jongeren en ook dat het niet bij iedereen even vanzelfsprekend gaat. De makers hebben er voor gekozen om meerdere personen uit te lichten en niet zozeer 1 of 2 hoofdpersonen. Dit houd het geheel ook beter in balans want het is een route welke voor iedereen anders is en focus op slechts 1 persoon zou afbreuk doen aan het verhaal van anderen. Na het zien van deze documentaire zou ik deze school zeker aanraden aan ouders wiens kinderen zich verloren voelen in de huidige maatschappij met sociale druk en social media want een jaar de tijd en ruimte om weer in contact met jezelf te komen en zelfstandig te worden is iets wat veel jongeren kunnen gebruiken.