Door chronisch tijd gebrek zijn er de afgelopen jaren een behoorlijk aantal films doorheen geglipt die ik nog niet gezien heb en waar ik ook dus nog geen recensie van had geschreven. Stukje bij beetje ben ik een inhaalslag aan het maken (hoe moeilijk dat ook is met al het nieuws wat uitkomt). The Square is een van die titels.
Christian, hoofd curator van een prestigieus Zweeds museum, krijgt het flink te verduren. Naast dat hij gescheiden is en de voogdij deelt van zijn twee dochters probeert hij een nieuwe expositie genaamd The Square van de grond te krijgen. Een expo die bezoekers over hun eigen rol in de samenleving moet doen laten nadenken. Iets waarover hij zelf zeer zelfverzekerd is tot een aantal gebeurtenissen hem ook doen laten twijfelen over hoe hij daadwerkelijk in het leven staat.
The Square is in de basis een satire waarbij het de kijker uitnodigt in het leven van een gerespecteerde curator maar tegelijk de kijker ook dezelfde vragen voorschotelt als de hoofdpersoon. Claes Bang schittert als de charismatische Christian welke in de loop van het verhaal steeds meer gaat twijfelen aan zijn eigen moralen. Of het komt door een mogelijke nieuwe liefde of zijn reactie op het feit dat hij tijdens een hulpvaardige daad is gerold van zijn portemonnee. Stukje bij beetje valt hij van zijn eigen voetstuk en dat is volgens mij ook de bedoeling van de makers en de essentie van het verhaal. Zijn wij allemaal wel wie wij denken dat we zijn? En als dat misschien minder het geval blijkt hoe gaan we hiermee om? De film zit vol met ongemakkelijke en confronterende situaties. Of het nu met Elisabeth Moss is als love interest Anne is. Of de prachtige eindscene met Terry Notary als beeldend kunstenaar Oleg welke een diner volledig op zijn kop zet. Ook de maatschappelijke dubbele maatstaaf wordt prachtig ter discussie gesteld. Vrijheid van meningsuiting, wat houd dit in en wanneer gaat het te ver? en als consequenties vast zitten als het te ver is gegaan gaat dit dan niet tegen de vrijheid van meningsuiting in? Tja genoeg vragen die voor de kijker net zo makkelijk zijn te beantwoorden als voor hoofdpersoon Christian. Belangrijker is echter of de film met dit alles niet zijn doel voorbij schiet en minder leuk is om te kijken. Wat mij betreft niet. De film blijft in alles behoorlijk lichtvoetig en kijkt ondanks de pijnlijke ongemakkelijke situaties makkelijk weg al had wel wat korter gemogen (hij duurt 2,5 uur). Een sterke satire welke destijds zeer terecht de gouden palm won en genomineerd was voor de Oscar voor beste niet Engelstalige film.