Niet letterlijk 28 jaar later, maar het scheelt niet veel, is daar het vervolg waar al zo lang naar uitgekeken werd. Het vervolg waarbij Danny Boyle weer op de regiestoel plaatsnam daar hij het eerste vervolg 28 Weeks Later niet had gemaakt. Door de lange aanloop, de terugkeer van Danny Boyle en een sterke cast met Aaron Taylor-Johnson, Jodie Comer en Ralph Fiennes zijn de verwachtingen hooggespannen.
Het is inmiddels 28 jaar geleden dat de uitbraak van het razernij virus huishield in Groot-Brittanië en ook overstak op de rest van Europa. In Europa wisten ze het virus te bedwingen maar geheel Groot-Brittanië is een Quarantaine gebied geworden en de overlevenden zijn op hunzelf aangewezen. Op een eiland welke alleen te voet bereikbaar is met eb heeft een kleine gemeenschap zich al jaren staande gehouden. Spike is er geboren en mag als 12jarige met zijn vader Jaimie voor het eerst het vaste land op om zijn eerste zombiekill te maken als ze samen gaan struinen naar spullen. Spike zijn moeder is ernstig ziek en ligt bijna de hele dag in bed waar zij met regelmaat last heeft van woede aanvallen en vaak verward is. Wanneer hij hoort van een mogelijke dokter op het vaste land neemt hij een drastisch besluit in een poging zijn moeder te redden. Een beslissing die hem dwingt sneller volwassen beslissingen te nemen dan een 12jarige zou moeten nemen.
28 Days Later is een klassieker welke de snelle zombies definitief op de kaart wist te zetten. Het vervolg uit 2007 genaamd 28 Weeks Later is er een die op een andere manier het verhaal van de uitbraak wist te vertellen waarbij naast de ramp ook het persoonlijke aspect te belichten. Met 28 Years Later moest Danny Boyle met iets op de proppen gaan komen wat het verhaal en de wereld van 28 days/weeks/years naar het volgende niveau brengt. Misschien nog belangrijker ook de zombies moeten in die tijd geëvolueerd zijn, want met precies hetzelfde komen gaat natuurlijk ook niet werken en snelle zombies alleen zijn we inmiddels aan gewend. Mede behulp van de originele schrijver Alex Garland is er wel iets bijzonders gecreëerd. Het dorp zelf is alsof je terug gaat in de tijd, doordat Groot-Brittanië jarenlang is afgesloten van de buitenwereld en alle technologie is het dorp ook ontdaan van vele vormen van technologie (dit zorgt later voor een van de meest komische momenten in de film). De mannen jagen met pijl en boog, er wordt ouderwets verbouwd en vee gehouden en alles wordt waar het kan hergebruikt. Het vaste land zelf is verwilderd en de natuur heeft veel teruggenomen wat zorgt voor mooie en indrukwekkende beelden. De vader zoon band komt ook mooi naar voren waarbij de jonge Spike belangrijke lessen leert van zijn vader Jamie (Aaron Taylor-Johnson) Zoals gezegd zijn ook de zombies geëvolueerd door de jaren, in welke mate en met welke gevolgen laat ik open en over aan de kijkers om dit zelf te ervaren, maar het is bijzonder en in sommige gevallen angstaanjagend te noemen. Het verhaal an sich is wat aan de dunnere kant daar Boyle er voor kiest veel in beeld te willen laten zien. De focus van het verhaal komt na het begin op Spike te liggen waardoor dit een soort coming of age verhaal wordt. Het jammere is dat de aanloop hiernaartoe net te kort is om deze ontwikkeling goed kracht bij te zetten en als kijker duurt het dan even voor je helemaal begaan gaat zijn met deze gekozen richting. En niet omdat de jonge Alfie Williams of Jodie Comer slecht acteren. Nee, want ook Jodie weet te overtuigen als de verwarde moeder. Wat het verhaal nodig had was een hart en kreeg dat in de vorm van Ralph Fiennes in een verrassende ingetogen en mooie rol. Memento Mori is daarbij de uitspraak welke bij menigeen nog lang stof tot nadenken zal geven. Het is jammer dat de film aan het einde pas echt aan kracht en impact wint en misschien nog wel erger het ergens ook nog een beetje kwijtraakt. De oplettende kijkers zullen de hints voorbij zien komen en zullen op het einde beloond worden met de opening voor het vervolg (welke godzijdank al gefilmd is) maar waar de toon ineens zo verschilt met de rest van de film dat een zeker WTF gevoel niet geheel onlogisch is. Danny Boyle bewijst een begenadigd filmmaker te zijn, maar mist hier het vernuft van balans bewaren en doseren. De mooie beelden en het sterke acteerwerk weten de aandacht vast te houden en Ralph Fiennes geeft de film daadwerkelijk een hart, maar de impact van deel 1 is hier niet aanwezig. Mijn persoonlijke mening is dat dit ook echt de derde film is in het rijtje, maar wel eentje die nieuwsgierig maakt naar wat film nr 4 gaat brengen. en wie weet zal deze in de loop der jaren ook beter gewaardeerd worden net als 28 Weeks welke ik ook later meer ben gaan waarderen.