Net zoals het publiek Marvel moe leek met Captain America: Brave New World, leek men ookk Disney Live action remake moe na Sneeuwwitje. Het probleem wat ik vooral had bij veel van die films was wat het toe kon voegen behalve dat het nu met echte mensen is (Lion King uitgesloten ik noem dat gewoon een animatiefilm en kijk ik dus principieel niet) De gedachte vanuit Disney om alles in de huidige tijdsgeest woke te maken en te wijzigen zonder dat het iets toevoegt of verbeterd heeft ook weinig tot niets toegevoegd bij veel van die films. Maar nu komen we bij Lilo&Stitch, een van de films welke zich bij uitstek zou lenen voor een live action remake en kon mogelijk, net als de animatiefilm, de slechte streak (The Little Mermaid was ook niet bepaald een groot succes) doorbreken.
Lilo is een jong wees meisje welke met haar zus woont op Hawaii, Het wegvallen van de ouders drukt zwaar op de band van de zussen waarbij de oudste Nani nu ook als ouder moet gaan optreden terwijl ze ook kostwinnaar is. Het lijkt dan ook een kwestie van tijd dat jeugdzorg in gaat grijpen. Maar dan adopteert Lilo een ‘hond’ bij de opvang die zij Stitch noemt. Deze Stitch is echter net zo onhandelbaar als Lilo is echter is hij een praktisch onverwoestbaar hyperintyelligent ruimte wezen gemaakt om chaos en vernietiging te veroorzaken. Hij is daarbij ook nog op de vlucht voor voor de ruimte federatie welke hem zo snel en geruisloos mogelijk van aarde wil halen. Lilo en Stitch krijgen echter een band waardoor chaos niet langer meer hun ding lijkt te gaan zijn.
Voor de fans van het eerste uur van deze destijds heerlijke animatie film welke actie, avontuur en warmte (familiegevoel) uitstraalde de makers hebben het origineel eer aan gedaan zonder een take by take remake te maken. Er waren daarnaast 3 hele belangrijke factoren welke goed moesten gaan overkomen in deze versie. Stitch moest geloofwaardig en echt overkomen, iets waar de makers met vlag en wimpel in zijn geslaagd. De band tussen de zussen moest echt overkomen en ook hier weten debutante Maia Kealoha als Lilo en Sydney Agudong als Nani te overtuigen. Het belangrijkste was echter hoe komen Lilo en Stitch gezamelijk over aangezien de jonge actrice in haar eerste film ook geregeld moet acteren met een wezen wat er niet is. Gelukkig werkt dit ook uitstekend en kan je als kijker weinig anders doen dan smelten voor dit duo. Hebben ze dan niets verandert met het origineel? Jazeker, maar dat zijn meer randzaken. Zoals de 2 aliens die er op uit gestuurd zijn om Stitch op te halen van aarde. In de tekenfilm hebben ze alleen mensen kleren aan, in deze film veranderen ze in Zack Galifianakis en Billy Magnussen en deze twee weten in klungeligheid hun geanimeerde evenbeelden te evenaren. Leuke details zijn dat Chris Sanders terugkeert als de stem van Stitch en ook dat Tia Carrere, in het origineel de stem van Nani, nu te zien is als de dame van jeugdzorg. Daarnaast is de twist met jeugd zorg en geheime dienst wat verandert en ondanks dit is de film wat minder actierijk geworden. In het geval van Lilo & Stitch is dat een goede keus geweest want de focus ligt vanaf moment 1 op het sterkste aspect van de film het familie gevoel Ohana. Is Lilo & Stitch een meesterwerk geworden? Nee, maar het is wel de warmste Live action verfilming tot nu toe en daarom voor velen misschien wel de meest geslaagde tot nu toe. Ik kan alleen maar zeggen ga dat zien in de bioscoop en laat je verwarmen door dit duo en de kleine Maia Kealoha in het bijzonder.