Leonardo Dicaprio stond lang bekend als de beste acteur zonder Oscar ondanks meerdere iconische rollen. Uiteindelijk ging het maar om 4 niet verzilverde acteernominaties voordat hij won. Als we het hebben over een goede regisseur en filmmaker welke nog steeds geen Oscar heeft verbaasde mij het dan ook dat Paul Thomas Anderson ondanks 11 nominaties voor 6 verschillende films nog altijd zonder Oscar goud zit. Zet daarbij tweevoudig Oscarwinnaar Sean Penn bij en Oscar winnaar Benicio del Toro en je hebt een film waar menig filmliefhebber reikhalzend naar uitkijkt.
Bob is een alleenstaande vader van de 16 jarige Willa. Bob is een nogal zonderling figuur welke zeer beschermend is voor zijn dochter. Wat zij niet helemaal geloofd is dat dit om een goede reden is. Wanneer Bob zijn verleden als revolutionair toch weer op deur klopt moet hij alles op alles zetten om zijn dochter in veiligheid te krijgen met behulp van zijn vroegere vrijheidsstrijders.
Ik heb niet al het werk van Paul Thomas Anderson gezien, ondanks dat al zijn titels wel al op mijn plank liggen. Wat ik wel weet van zijn werk is dat hij geregeld problematische algemene zaken vermengt met persoonlijke verhalen en in One Battle After Another is dat niet anders. Waar je als kijker in het begin wordt meegenomen in de strijd van revolutionairs tegen het Amerikaanse asielbeleid waarbij Het karakter van Leonardo Dicaprio verliefd wordt op Perfidia( een zeer bijzondere rol van Teyana Taylor) Een liefde die gedoemd is te mislukken. Buiten het doel verschillen hun persoonlijkheden als dag en nacht. Wanneer zij zelfs zwanger en als moeder geen gas terug wil nemen is het wachten tot het fout gaat. Wanneer dat gebeurd gaan we 16 jaar later verder wanneer Bob ‘zorgt’ voor zijn inmiddels tienerdochter en meer stoned en dronken is dan dat er nog vechtlust in hem zit. Oude bekende van zijn geliefde Perfidia, ene Kolonel Lockjaw (een fantastische rol van Sean Penn) is hun op het spoor. Wat volgt is een even intense als bizarre samenloop van omstandigheden. De film duurt meer dan 2,5 uur maar verveelt geen moment. Dit is dankzij prachtig geschoten beelden, zeer sterk acteerwerk, fantastische karakters en niet geheel onbelangrijk een verhaal welke vooruit blijft gaan. Regisseur Paul Thomas Anderson levert een actiefilm af zoals we er maar weinig gezien hebben. Eentje met een boodschap welke dichter bij de realiteit staat daar links radicalen tegenover conservatief rechts wordt gezet. Een strijd welke wereldwijd steeds nadrukkelijker aanwezig wordt naarmate het rustige politieke midden aan het verdwijnen is. Ja, er vliegen ook regelmatig wat kogels in het rond en er zitten meerdere achtervolgingen en invallen in deze film. De regisseur vergeet echter nergens dat dit verhaal hoe groot het ook gefilmd is (ga het alsjeblieft in IMAX zien als je kan) ook een intieme kern heeft waarbij het draait om de liefde van een vader welke hoe verstrooid ook alles er aan doet om zijn dochter in veiligheid te brengen. Waar Jeff Bridges een van zijn meest iconische rollen neer zette als the Dude in the Big Lebowski zo verovert Leonardo Dicaprio de kijkers hun hart met Bob. De meer stoned zijnde en bijna alcoholist zijnde vader van Willa is ondanks alle wel een vechter. De worstelingen om belangrijke informatie even snel te herinneren ondanks jarenlang middelen ge/misbruik voelt echt en herkenbaar aan. Zijn Bob voelt aan als een van zijn meest natuurlijke personages welke nergens groter dan het leven aanvoelt maar juist als vertrouwd. Het klinkt raar maar juist daarom komt de sterke rol van Chase Infiniti als dochter Willa geloofwaardiger over. Haar zelfstandigheid en vechtlust komt eigenlijk heel logisch over met een vader waarbij zij meer voor aan het zorgen is als tiener dan andersom. Is de film dan alleen maar serieus en gevoelig met actie als verpakking? Nee zeker niet, Naast dat Leonardo Dicaprio meer dan eens de lachers op zijn hand weet te krijgen, weten Benicio del Toro en Sean Penn ook met hun bijrollen iets bijzonders en vrijblijvends mee te geven welke de film ook wat lucht geeft. Dat acteurs uitstekend uit de verf kunnen komen in de films van Paul Thomas Anderson is door alle jaren wel duidelijk gebleken, maar met One Battle After Another levert hij misschien wel zijn meest spectaculaire en evenwichtigste film af welke vanaf begin tot het spannende einde boeit en geen moment verveeld. Een film welke op menig lijstje misschien wel bovenaan komt te staan en komend jaar zeker bij de Oscars hoge ogen zal gooien en dat ondanks de kritische noot op het Amerikaanse immigratie beleid en het anti republikeinse sentiment. Ik zeg alleen maar ga dat zien!!!