Na de The Substance afgelopen jaar komt regisseur Natalie Erika James met een horrorfilm ingegeven door het willen najagen van een schoonheidsideaal. Een onderwerp wat nog steeds actueel en relevant is. Maar na het geweldige The Substance (en langer geleden The Neon Demon) is het ook afwachten hoe andere films zich staand houden binnen dit subgenre van de horrorfilms.
Hana is een geneeskunde studente die worstelt met haar gewicht en vreetbuien. Hierdoor durft zij ook geen andere vrouwen te benaderen tot wie zij zich wel aangetrokken voelt. Zij krijgt van een oude vriendin een afvalmiddel welke wonderen moet verrichten aangeboden. Als geneeskunde studente wil zij echter ook weten wat er in zit. Wanneer zij erachter komt dat het middeltje bestaat uit menselijk as besluit ze zelf capsules te maken in plaats van een dure kuur te doen. Dit alles om af te vallen en indruk te maken op haar fitness instructrice Alanya. Het afvallen gaat fantastisch, maar wanneer zij achtervolgt begint te worden door een vraatzuchtige geest wordt het Hana langzamerhand te veel.
Regisseur Natalie Erika James wist 6 jaar geleden een sterk horror debuutfilm af te leveren met Relic, een film welke destijds draaide om dementie met een portie Body horror daaraan toegevoegd. Met Saccharine focust zij zich maar op hoe een schoonheids ideaal iemand in de weg kan zitten, ook al zou een medicijn studente eigenlijk beter moeten weten, toch? Aan de andere kant zijn dokters zelf niet altijd de slechtste patienten? Iets wat wel blijkt in Saccharine. Midori Francis schittert als de onzeker Hana. Het mooie is dat de onzekerheid heel herkenbaar wordt overgebracht en ook niet zomaar verdwijnt wanneer ze afgevallen is. Regisseur Natalie, welke ook het verhaal schreef, zorgt er ook voor dat de kijker stukje bij beetje meer inzicht krijgt over waar de worsteling met overgewicht eigenlijk vandaan komt. De intrede van de vraatzuchtige geest verhoogt de spanning en hierdoor verandert de toon van de film ook sterk. Waar het eerst meer een soort romantische komedie is waarbij iemand een transformatie wil ondergaan in de hoop dat ze geliefd zal worden. Is het tweede gedeelte een zoektocht om te ontsnappen aan de grillen van een vraatzuchtige geest. Iets wat gelijk staat aan de eetstoornissen waar veel mensen aan lijden. Deze opbouw werkt op meerdere gebieden. Zo is er genoeg sympathie opgebouwd om mee te leven met de hoofdpersoon, maar weet regisseur ook de spanning op te bouwen rondom de vraatzuchtige geest. Saccharine is daardoor een vermakelijke horrorfilm geworden met een boel onsmakelijke scenes rondom eten en het opensnijden van lijken.