2 jaar terug werden we blij verrast met de keiharde actiefilm met een dikke knipoog genaamd Sisu. Spierballen film zonder een kleerkast maar met een inventieve overlever welke op brute wijze over lijken ging voor zijn goud een leuke bijkomstigheid was dat hij natuurlijk tegen Nazi’s vocht. Nu is daar het vervolg en hebben de makers naast Jorma Tommila twee aansprekende namen toegevoegd als slechterikken namelijk Stephen Lang (oa Avatar en Don’t Breathe) en Richard Brake (oa Barbarian en Mandy). de grote vraag is natuurlijk wordt deze net zo vermakelijk als zijn voorganger?
De 2de wereldoorlog is ten einde en nieuwe grenzen worden gemaakt nu de duitsers verslagen zijn. Hierdoor is een deel van Finland bij Rusland gaan horen waaronder het gebied waar Aatami met zijn gezin woonde voordat deze vermoord werd door de russen. aatami besluit de grens over te gaan om zijn huis op te halen (je leest het goed) en mee terug naar Finland te nemen. Hij wordt al snel ontdekt en het blijkt dat de Russen hem niet vergeten zijn. Zo wordt de man welke verantwoordelijk was voor de dood van zijn gezin erop af gestuurd om ervoor te zorgen dat het laatste lid van het gezin ook sterft. Maar Aatami laat zich niet zomaar naar de slachtbank drijven.
Het budget werd verdubbelt en the set pieces werden nog even een stuk groter gemaakt voor dit vervolg van de culthit uit 2023. De grote vraag is komt dat de film ten goede? Nou wat mij betreft wel. De film ademt wel een andere sfeer uit als zijn voorganger waarbij Jorma Tommila destijds als John Wicks grootvader creatief te werk ging en constant gefocused was op een ding en niet kapot te krijgen was. In dit vervolg gaan we op een emotionelere toer waarbij onze held eigenlijk rust wil en het hem niet gegund wordt door spoken uit het verleden (lees John Wick 2) daar houden we verder op met vergelijken want dat is beide films te kort doen. Sisu 2: Road to Revenge is namelijk gewoon een heel vermakelijk vervolg geworden waarbij Richard Brake en Stephen Lang met dik aangezette Russische accenten het voorzien hebben op onze held omdat ze nog altijd niet blij zijn met de vele russische soldaten die hij vermoord had nadat zijn gezin vermoord was door russen. Hoewel Aatami in deze film juist lang de confrontatie probeert te vermeiden zorgt dat voor een aantal creatieve groots opgezette actie scene’s. Ooit een vrachtwagen een vliegtuig uit zien schakelen? Nee, maar hier gebeurd het gewoon. De film bouwt gestaag op naar het moment waarop natuurlijk iedereen zit te wachten en dat is de confrontatie op het einde die zeker niet teleurstelt. Net als zijn voorganger is deze film ondanks de knipoog zeker niet voor mensen die niet tegen bloedig geweld kunnen. Want ja ledematen, liters bloed en kogelgaten waar je u tegen zegt vliegen in het rond en ja ook onze held is niet gevrijwaard en moet regelmatig afzien. Jalmari Helander was gelukkig wel zo slim om net als zijn voorganger een speeltijd van rond de 90minuten aan te houden oftewel het tempo is hoog, het wordt nergens langdradig en aan het eind heb je als kijker niet het gevoel uitgewoond te zijn. daarvoor in de plaats is er voldoening en trots op onze altijd zwijgzame held en de fantasie dat wij in onze dromen net zulke keiharde moordmachines kunnen worden als wij daartoe gedreven worden. Leuk Feitje wat werd gedeeld tijdens Imagine: In Finland werd de film door de Russische ambassade bestempeld als propaganda voor anti Russisch sentiment oftewel je kan de Russen van tegenwoordig nog steeds niet betrappen op gevoel voor humor.