Aan Stephen King verfilmingen geen gebrek, sterker nog ze krijgen tegenwoordig zelfs met regelmaat een remake. The Long Walk is wat dat betreft weer een nieuwe titel welke nog niet verfilmd was. Het type verhaal doet sterk denken aan The Hunger Games en misschien is het dan maar goed dat regisseur Frances Lawrence 4 van de 5 Hunger games films heeft geregisseerd.
In een dystopisch Amerika bied The Long Walk een kans voor jongeren om te ontsnappen aan de armoede die het land teistert. Uit elke staat komt er een jongen van 18 jaar om mee te lopen in de afval race. Een wedstrijd waarbij er door de deelnemers heel simpel gelopen moet worden. Maar niet langzamer dan 3 mijl per uur en niet afdwalen van het pad. Raymond Garraty is een van de deelnemers en hoewel er maar 1 kan winnen sluit hij al snel vriendschap met meerdere deelnemers en een in het bijzonder namelijk Peter McVries. Naarmate de tocht vordert wordt de strijd zwaarder en moeten hij en de andere deelnemer steeds vaker afscheid nemen van jongens en verandert stukje bij beetje het einddoel wat ieder voor ogen had.
Het gegeven lijkt zo simpel dat je bijna zou verwachten dat dit een langdradige saaie film zou worden met wandelende jongeren tot er nog 1 over is. Hoewel dat het concept van de film en de strijd is van The Long Walk, wordt al snel duidelijk dat het verhaal van Stephen King en de bedoeling van de regisseur verder gaat dan dit concept. Hoewel in een onmenselijke situatie weet deze film te scoren met het menselijke aspect. Ondanks de strijd en uitzichtloze situatie sluiten meerdere jongens namelijk een vriendschap om elkaar zo lang mogelijk door de The Long Walk te slepen. Met name de band die ontstaat tussen deelnemers Raymond Garraty en Peter McVries, gespeeld door Cooper Hoffman en David Johnson geeft deze film zijn hart. Een hart welke meerdere tikjes krijgt naarmate het deelnemers veld uitdunt. Maar deze 2 jonge acteurs zijn aan elkaar gewaagd en weten overtuigend de groeiende band over te brengen. Net zoals in The Shawshenk Redemption en The Green Mile draait het om menselijke connectie in een onmenselijke situatie. The Long Walk is namelijk ook onmenselijk. Het alsmaar door moeten lopen terwijl er geen pauzes zijn om te slapen. Maar ook poepen of plassen moet lopend gebeuren en het alsmaar door moeten gaan vreet zowel fysiek als mentaal en dat is af en toe schrijnend om te zien. Net zoals de momenten dat deelnemers worden uitgeschakeld. Amerika staat op de rand van de afgrond en is afgegleden naar een staat waar totalitaire macht regeert welke belichaamd wordt door Mark Hamill’s the Major. Tijdens de tocht en de verhalen van de jongens wordt een sluier gelicht over wat voor invloed dit heeft op hun leven. Het einde van de film en wie er moeten strijden voor de overwinning is misschien wat voorspelbaar, echter dat maakt niet uit. Want hoe het ook afloopt je weet als kijker daarvoor al dat het einde emotioneel aan gaat komen of dat nu hoop geeft of niet. Dat is te danken aan de sterke regie en de jonge cast welke buiten de stereotypes treed en van begin tot eind weet te overtuigen als jonge mannen met een droom om te ontsnappen aan het uitzichtloze bestaan waar ze tot dan toe in vast zitten. Of dat nu dood of levend is. The Long Walk liet bij mij niet hetzelfde gevoel achter als de twee eerder genoemde King klassiekers, maar komt aardig in de beurt en dat is eerlijk is eerlijk al een tijd niet gebeurd. Het sterke wat regisseur Francis Lawrence voor elkaar heeft gekregen is dat ondanks de film draait om wandelende jongeren hij er toch een aangrijpende film van wist te maken welke geen moment saai wordt en dat zonder al teveel poespas (waar destijds de Hunger Games films aan ten onder ging) Ondanks een paar pittige scene’s is The Long Walk geen horror te noemen, maar wel een aanrader welke menig kijker diep zal raken.