Zach Cregger brak 3 jaar geleden door met het verrassende Barbarian. Daarin liet hij zien een verhaal op een bepaalde manier te kunnen vertellen die de kijker op het puntje van de stoel houd. Nu is hij terug met Weapons waarbij al sneller duidelijk is wat er is gebeurd, maar de hoe en waarom meer de vraag is.
Op een september dag is er op de plaatselijke basisschool ineens een klaslokaal leeg op een kind na. 17 kinderen zijn de nacht ervoor verdwenen op exact dezelfde manier en op het exact zelfde tijdstip. Vanuit de gemeenschap en instanties gaat er veel aandacht naar de Juf van de klas Justine Gandy en de enige leerling die overbleef genaamd Alex Lily. Beide lijden ook onder dit mysterie, maar met name Justine wordt eerder als verantwoordelijke gezien dan als slachtoffer. Hoe langer het duurt hoe wanhopiger mensen worden, maar wat als het antwoord dichterbij is als men denkt.
Het verhaal van Weapons wordt bijna verteld alsof het een duister sprookje is en de kinderstem die de inleiding doet versterkt dit alleen maar. Zach Cregger gaat deels op dezelfde manier te werk als in zijn doorbraak Barbarian door het verhaal vanuit verschillende perspectieven te vertellen. Hierdoor blijf je als kijker gissen naar de uitkomst. Maar die uitkomst zodra die uitkomt is in mijn ogen fantastisch te noemen. En waarom? Omdat je als kijker niet weet waar je het moet zoeken en tegelijk volledig wordt meegezogen waar het verhaal naar toe gaat zodra het gebeurd. Dit is te danken aan de sterke regie, hoe het verhaal wordt opgebouwd en de sterke rol bezetting waarbij een paar echt wel uitgelicht kunnen en moeten worden. Julia Gardner zet Justine neer als een sterke, maar ook breekbare vrouw die op zoek is naar antwoorden, en voor wie haar gezien heeft in de serie Ozark, ook hier bewijst ze zeer zeker haar mannetje te kunnen staan. Josh Brolin acteert bijna altijd goed en zeker als hij intense karakters moet spelen, en hoe intens wil je het hebben als vader van een van de vermiste kinderen. Waardoor de finale van de film echter deze film naar grote hoogte brengt is dankzij de jonge Cary Christopher als Alex Lily en Amy Madigan als zijn Tante Gladys. De wisselwerking tussen die twee en de spanning die in een machtige finale tot uiting komt is zelden zo mooi en bitterzoet geweest als hier. Meer nog dan bij Barbarian weet regisseur Zach balans te vinden in het vertellen van een goed verhaal, spanningsopbouw met een paar mooi getimede jumpscares en werken naar een finale die deze film verdiend. Ja, Weapons is een film die bij vele nog lang zal nawerken. Ik zeg alleen maar ga dat zien en lees er alsjeblieft zo weinig mogelijk over en hopelijk wordt je net zo positief verrast als dat ik was.